İstediğim şey keşke belirli sıfatlara dayalı, somut şeyler olsaydı. Yakışıklılık olsaydı mesela. Güç de olabilirdi. Para, espri yeteneği, zeka. Bunların hepsini karşı cinslerimi seçerken ayırt edici özellik olarak kullanabilirdim.

Ama ne istediğimi bilmiyordum ki? Tek istediğim sendin. Sen farklıydın. Sende olan hiçbir şey o başkalarında yoktu. Mesela ben öyle değildim. Bende olan bi’şeyler diğerlerinde de vardı. Belki fazlasıyla, belki eksik. Beni ayırt etmiyordu hiçbir şey. O yüzden hep başkaları kazanıyordu. Ama sen öyle değildin. Sen farklıydın ve ben eksikliğini başka hiçbir şeyle değiştiremiyordum.

Kişiliğinin olumlu veya olumsuz her özelliğini, ne kadar kötü kalpli bir insan olduğunu, ne kadar çirkin veya ne kadar aptal olduğunu hep eğlenerek anlatmışımdır. Ama senin çirkinliğini istiyorum. Kötü kalpliliğini. Aptallığını istiyorum.

Seni, sadece seni istiyorum. Yoksun diye başkalarında seni arıyorum. O başkalarıyla unutmaya çalıştıkça daha da derinlere gömüyorum. Seni çok seviyorum, her şeyinle, ben gibi, annem gibi, çok seviyorum.

O başkalarında bulamıyorum ya, hepsini aynı kefeye koyuyorum. Bana seni seviyorum dediklerinde seni hatırlayıp gülümsüyorum. Onları sevdiğimi zannediyorlar.  

O başkaları, sende, beni aratmayacak şeylerdir diye, o başkalarını üzemiyorum.

“Başkaları”mız farklı da olsa, ben senden sonra yaralandığımda, zayıfladığımı, halimi gördüğümde kendime acıdığımı hatırladığımda, o bana yaptığın şeyi kimseye yapamıyorum işte.

Neyse ki bir şekilde mutluyum artık.

Ne olur girme, böyle dur uzağımda.

Sana 4 yapraklı yoncalar vaadedenler varken, zaten yanaşma yanıma.