Ölsem üzülürdün biliyorum diye, ölmek istiyorum bazen.

İntikamımı kendi vücudumla almak istiyorum ama yapabileceğim tek şey ölmek.

Bir gün üzülürsün, iki gün üzülürsün. Sonra geçmez mi?

Her şey çok kötü bazen “bir hiç”sen.

Ben bazen düşünüyorum da hissedebilirsin eğer seversen.

Aşk kötü bi kırıntı ama hissedebilirsin küçüksen.

Çünkü kırıntılar da küçüktür, ne kadar büyürseniz o kadar yok sayarsınız onu.

Bunları bilmiyorum.

Zaten ben yazamıyorum.

Yapabileceğim en büyük şey gece kalkıp annemden gizli şarap içmek, zaten kapağı nasıl açılır bilmiyorum.

Yapabileceğim en büyük şey yalnızlığında kaybolmak odamın, belki dudaklar da titrer eğer yoksa fareler.

Güzel silgiler, kağıttaki kelimelerin hepsini silmeye yeter.

Belki güzel bir göz makyajı temizleyicisi, akan rimelimi hiç akmamış gibi temizler.

Ama kalbimdeki birikmiş çöpleri temizleyebilecek hiçbir şey bilmiyorum.

Sesini duyarsam saklanırım,

Sesini duyarsam ağlarım.

Güzel bir hikayeydi bugün,

Ama ağlamak istiyorum.

Telefonun gizli numaraları kabul etmiyor, olsun

Ben sesini hissetmek istiyorum.

Geceleri soğukken, belki dudakların titrerken, ellerin kızarmışken ve boğazın üşürken istiyorum.

İki kişilik yataklara milyonlarca gözyaşıyla sığmaya çalışıyorum.

Yorganlar yetmiyor soğuğumu örtmeye

Rüyamda bile seni göremiyorum.

Kıvrık bir balkon ucu sigarası gibi, seni söndürmeden aşağı atıyorum, yangınını durduramasam da derin uykularda rüyamda bile göremiyorum.

Artık kocaman bir hiç bırakmışsın geriye, ona sarılıp uyuyorum

Yokluğunun kitabını geceleri yeşil bir deftere karalıyorum.

Beş sayfa sürmüş hissizliğin, beş aydır sürünüyorum.

Küçük üst dudaklar sevimlidir diğerlerine göre bunu her zaman söylüyorum.

Tek eksiğim Frank Sinatra dinlememekse, ben bu gece “If you go away”i de Sinatra’dan dinliyorum.