İlham aldığım bir kız var uzun boylu. Gözlerimden bir şeyler damlamıştı dün erkek arkadaşının fotoğrafına bakarken. Ona erişemiyordum çok uzaktı. Küçük dudaklar gibi bazen çok uzaktı. Aptal şarkılar gibi bazen çok uzaktı.

Bilmiyorum nedenini ama hep çok uzaktı.

Yalvarırdım belki beni sev diye o zaman gitmezdi ama zaten hep çok uzaktı.

“Biraz bekleyeceksin” demişti falcı, bekledim biraz ama gelmedi hala çok uzaktı.

Şu an tam zamanıydı. Her şeyimi kaybettiğim andı ve işte tam zamanıydı. Şu an gelsindi. Gözlerim yaşarırken.

Ve yanımda kimse yokken.

O zaman varlığını hissetmezdim ötekilerin.

O zaman yollar güzeldi o zaman ve her şey güzeldi o zaman işte,

Islak caddeler her zaman daha anlamlıydılar benim için, yüzüme yansıyan ışıklar, kırılan ışıklar, kırılan bardaklar, kırılan dudaklar ve kırılan kalpler.

Belki şimdi gelse hayır derdim, biliyor diyedir. Gururum var çünkü nasıl evet diyebilirim, diyedir. Belki bütün bunlar onun kıvırcık uzun saçları var benim yok diyedir belki bütün bunlar o çok uzun boylu ben değilim diyedir.

Belki bütün bunlar o frank sinatra dinlerken ben frank sinatra’yı bir türlü sevemedim diyedir. Bedük’ün de en sevdiğim şarkısı onun bilmediği şarkı diyedir

Belki bütün bunlar yokluk gibi kocaman bir soğuktan çıkamadık diyedir,

Zaten kasım soğuğuna girince terk etmişti, belki nisan sıcağına gelince gelirdir.

Belki de,

Böyledir.