Neyse gideyim de bi çay koyayım bari.

İşin garibi, bu kadar zamandır hayatının büyük bir bölümünü onu düşünmeye harcamana rağmen, şimdi karşısına geçsen, söyleyecek tek bir kelimen dahi olmaması.

Yok hayır, ne desen de, içinde ne varsa kus. Önemseyecek mi sanıyorsun?

Bilmeyecek mi sanki, gıkını da çıkarmasan, evden de çıkmasan, başkasıyla da birlikte olsan, adı gibi bilmeyecek mi hala “Salata yaparken elimi kestim, çok acıdı” bahanesiyle onun için ağladığını.

Bilmeyecek mi o aptal dizideki karakterlerin birlikte olmasını, sırf onun için çok istediğini. Tabi ki bilecek. Okumuyor mu yazdıklarını? Senin aslında arkadaşını veya sevdiğin onunla bağımsız herhangi bir şeyi anlattığın yazıda, en ufak bir cümlede ona karşı yüklediğin anlamları?

Bilmiyor mu, bir haftadır taktığın, söyleyip, paylaşıp durduğun o şarkıyı onu düşünerek dinlediğini?

Biliyor, köpek gibi de biliyor işte.

Gıkını çıkarmasan da, dudaklarını açmasan da biliyor.

Biliyor. Ve açıkçası,

zerre önemsemiyor.