Kaybetmeye başlayınca bunu durduramıyorsun.

Uçan balon gibi. İpini kaçırınca ne kadar zıplasan da tutamıyorsun, kaçıyor. Ve ufukta kaybolana kadar arkasından bakıyorsun. Ne zevk alıyorsun, bilmiyorsun. Kaybolana kadar bakıyorsun. Başka çaren olmadığından mı? Patlayana kadar izliyorsun. Sıkılana kadar.

Bu soğuklarda uçan balon almaz kimse, genellikle bu yüzdendir, kışların mutsuz geçişi. Kaybedecek balonun olmadığında en yakınlarını mı kaybedersin? Yoksa aşık olunca ellerin çok terlediğinden mi balonu bırakmak zorundasın.

O balon milyonlarca kez bana sarılıp beni öptü ama, kırmızıydı biliyorum.

Mavi olan da hep yanımda oldu, en sevdiğim renkti, ve o benim annem gibiydi.

Siyah olanı hatırlıyorum da, kurtulmam gerek sanmıştım, yanılmıştım.

Balonun elinden kaydıktan sonra balonculardan nefret edersin. Yoksa balonculara mı bağlanırsın? Yeni balonlar ararsın. Her mavi balon yanında olmuyor ki, her kırmızı balon senin gibi kokmuyor, her siyah balon senin için ölmüyor.

Bugün güzel balonlar gördüm, üzerlerinde desenler vardı.

Benim balonlarım patladı mı?

Hayır, ipleri elimden kaçırdım.

Gözlerine bakıyordum oysa ki, dudakları titriyordu diye içim acımıştı terk ederken. Esmerdi biraz, ona siyah balonum demiştim.

Mavi olan çok çok’tu. Kıvırcık kısa saçları vardı. Çok sevimliydi. Çok eğlendirirdi beni.

Kırmızı olanın kocaman bir burnu vardı.

Ben hepsini kaybettim.

Güzel, çünkü kış günlerinde, björk iyi gider.

Ben bazen düşünüyorum da aslında seni napacağız, bazen yok gibi, bazen var gibi, bugün var gibi, yarın olmayacak gibi.

Gözlerimi kapattım.

Ben balonlarımı istiyorum.

Biri uçsa da, geri getirse bana onları havadan.

Belki başka sahipler buldular kendilerine. Çok daha iyi bakan. Ve odasından çıkarmayan, sadece kendine saklayan.

Ben bazen çok mu üzülüyorum yoksa bütün bunlar geçer mi?

Bilmem ki.

Geçer belki.

Geçse ya, yeni balonlarım olsa ya. -Ben kaybettiklerimi istiyorum.-