Teoride sevdiğin bir şeyin umrunda değilsen o da senin umrunda olmaz. Ama pratikte öyle değildir işte. Sevdiğin şeyin umrunda değilsen yıpranırsın çünkü, ağlarsın saatlerce. Özenle hazırladığın kahvaltıyı “Yumurta sevmiyorum” diye sikip atmaları gibi. Her kelimesini üç damla gözyaşıyla yazdığın yazılarını okumadan geçmeleri gibi. Anlatmaya çalıştığın her şeyi dalgaya alıp yok saymaları gibi. Çünkü bir şeyi seversen ve o seni sevmezse, sen de umursayıp geçemezsin. “Beni önemsemiyorsun, üzüyorsun ve konuşmuyorsun” dediğinde “Uykum var yea” demeleri gibi.

İnsanlar hep böyle mi, her yerde böyle mi?

Tramvay durağında saatlerce arkalarından bakarsın, dönüp bir kere bile bakmazlar. Sevgilisiyle el ele görürsün, ardından arkadaşına “Bizi görünce ne tepki verdi ehehe” diye sorarlar.

İnsanlar hep böyle orospu çocuğu olmak zorunda mı?

Sen arkasından en ufak eleştiride bulunanı öldürürsün, ama ona gelince, “en yakın arkadaşındır” ya hani, “Uykum var yea” diyip geçer.

“Sıkılıyorum ben seninle konuşurken, geri kalan insanlar öyle değil ki” der.

İnsanlar hep böyle mi?

Sen benim babam kızmaz ki, çok severim ben babamı dersin, baban seni akşam evden kovar.

“Hastayım” dersin, “acı çekiyorum,” “Oo ecem bugün kredi kartını almışsın kahveler senden” derler.

Telefonda o kadar değer verip anlattığın şeye cevap dahi vermeyip susarlar.

Saçmaladığını söylerler.

Sen gözlerinden akan yaşları silersin, onlar seni siklerine dahi takmazlar.

Sen ne kadar yalnız olduğundan bahsedersin, onlar suratlarına bakarak sen olmadan günlerinin ne kadar güzel geçtiğini ve sana ihtiyaçları olmadıklarını anlatırlar.

Salt iğrenç sabahlara uyanırsın da, “Bugün Ahmetle şunu konuştuk eyaea xd” derler.

İnsanlar böyle değer vermezler işte, böyle öldürürler.

Zaten hep düşmanların değil, “dostların” veya “aşık oldukların” yok ederler.