-Bence sen onu sevmiyorsun.

-Nasıl yani?

-Aşık değilsin. Takıntı haline getirmişsin. Bir çeşit saplantı. İki gün sonra umurunda olmayacak. İnsanlara göre yönlendirmişsin duygularını. Belki herkes tiksinse ondan, belki bu kadar kendi olmasa sevmezsin bile. Dedim ya sevmiyorsun. Şimdi sakat kalsa, tüm sorumluluğunu üstlenebilir misin? Sevmek başka bir şey ecem. Aşk bambaşka bir şey. Mesela yanında olan birinin değerini bilmezsin di mi? Ben onsuz yaşayamıyorum. Şimdi senin çektiğin acının 20 katını, herhangi bir kavgamızda çekiyorum. Anlayamazsın. Bu çok büyük bir sorumluluk. Şimdi kendi sorumluluklarını, derslerini, aileni bile üstlenemiyorsun, bir de onunkileri mi üstleneceksin? Onun hayatını da seninki gibi yaşamak zorundasın biliyorsun değil mi? Onun üzüntüleri, sıkıntıları, dertleri, senin üzüntülerin, sıkıntıların, dertlerin olmak zorunda. Onu elde etsen, iki hafta sonra hadi bana müsade diyip gideceksin. Ama aşk bu değil. Ona karşı çaresiz olmak. Sen başkalarıyla birlikte olabiliyorsun, sen “ondan nefret ettiğini” söyleyebiliyorsun. Ama ben yapamıyorum. Aldatsa da, ağzıma da sıçsa affetmekten başka çarem yok. Çünkü o benim. Ben oyum. Ben ona karşı çaresizim. Yapabileceğim bir şey yok.

-Keşke beni istese de, tüm sorumluluklarını üstlensem. Keşke beni istese de sakat kalsa, ona bakmak zorunda olsam. Ama şimdi  bu konuşmayı yapmak bile saçma. Çünkü beni istemiyor zaten.

-Bu yüzden sevdiğini sanıyorsun. Seni istememesini egona yediremiyorsun.

-Beni istediğini düşündüğüm zamanlarda da fazlasıyla seviyordum.

-.

-Bak. Ben ona karşı çaresiz olmasaydım, beni istememesine, bu kadar dalga geçmesine, yok saymasına ondan çoktan vazgeçerdim.

Yapamadım.

Söylediğim her şey boş. Ben ne kadar ahmak, şapşal ve tipsiz olduğundan bahsetsem de onu öyle seviyorum. Birini hiç eksileriyle kabul etmemiştim. Onda bunu öğrendim. O yanımda olamıyor, evet. Egoma da yediremiyorum belki. Ama kesinlikle tek sorun bu değil.

Ben onu seviyorum.

Onun beni sevmemesi de ağırıma gidiyor,

Bu sadece.