İstiyorsa gelsin, ağzımı burnumu kırsın.

Ya da şimdi beni alsın, aldatsın, yok etsin.

İsterse ağzıma sıçsın, dalga geçsin, aşağılasın,

Yapabileceği her şeyi yapsın.

Ama en azından bir şey yapsın be!

Bu yokluk, o kadar sıkıcı ki, sanki parmaklarımı kaybetmişim gibi, sanki ellerim yokmuş gibi, sanki bi çöldeymişim ve inlemekten başka bir sik yapamıyormuşum gibi.

Bu yokluk o kadar karamsar ki, hiç ağaç yokmuş gibi, her yer kummuş, uçsuz bucaksız bir denizmiş. Ucundan kara görünse, sevinçten kafayı yiyeceğim, kafama uçak düşse, dünyanın devam ettiğini hatırlayıp sevineceğim -sonra da ölecek-.

Ne olur, gelsin, karşıma çıksın ve, bir şey yapsın.

Bu ıssızlık çok acı. Bu yokluk çok fazla.

İnsan hiç hissi olmadan yaşar mı?

İnsan sadece bekleyerek nefes alır mı.

Koyar be, koyar

Bir yerden sonra, çok koyar.