Bir bokuma yaramadığı sürece, o çok güzel makyajının, o çok güzel kıyafetlerinin ve o çok güzel suratının hiçbir anlamı yoktu işte.

İstediğin kadar farklı ol, istediğin kadar özel ol, istediğin kadar güzel ol veya istediğin kadar sevimli bir kız ol, gene de kaybeden hep sen oluyordun, çünkü amına koyduğumun dünyalarında başka kızlar vardı ve onlar hep öncelikliydi işte.

Onların dudaklarının üzerlerindeki benlere dikkat ediyorlardı, seni sadece eve bırakıyorlardı.

Sen onlar için aşk acısı çekip ağlarken, onlar o kızların kokusunu özlüyorlardı, sen odanda belki de yüzlerce insan için çok özel bir kız ol, o gene amına koyduğumun bir aptalı için kalbini bile verebilirdi.

Naparsan yap olmayacaktı. Naparsan yap kazanamayacaktın. Onların öncelikleri vardı. Sana ümit verirlerdi, ama bir duble rakıda bir tek kız için ağlarlardı ve o sen değildin.

Başka kızlara “Sevgilim” derlerdi, seni bambaşka bir yere koyarlardı.

Sen tatlı, minik, sevilmelik kızdın. Onlar olgun, ağırbaşlı kibar kızlardı.

Sen olgun, kibar, ağırbaşlı olduğunda da, onlar bir şeyiyle kazanıyordu işte.

Amına koduğumun dünyasında.

Sen hep gözyaşınla kalıyordun.

Ve ne kadar iyi olursan ol, kendini bir türlü sevemiyordun işte. Sırf bu yüzden. Sırf orospu çocuğunun biri, sen burada ağlarken iğrenç kızın tekine gittiği için.

Oluyordu tüm bu hayal kırıklıkları.