Saat 7’ydi. Üşüyordum. Omzuna ihtiyacım vardı.

Burada kelimelerin hiçbir anlamı yoktu, burada sadece susarak saatlerce yan yana kalsak da yeterdi. Bazen, öyle düşünüyorum ki, ellerinin sıcaklığı tüm vücuduma yayılırdı, bazen, sanıyorum ki, bir battaniye gibiydi, sevgin.

Ama bunlar çok önemsiz şeyler. Çünkü senin hissettiklerin ancak bir sütün kakaoya hissettikleri olabilirdi. Kakaonun süte ihtiyacı vardı, çünkü kimse kakao tozunu tek başına tüketmezdi, ama süte karıştırıp biraz şekerle birleştirince içerdi. Ama süt öyle değildi, yalnız başına da içilirdi. Tamam kakaoyla beraber daha güzel görünür, daha güzel kokar ve daha güzel tat verirdi ama onsuz da yaşayabilirdi. Hatta sütün başka dayanakları da vardı, mesela herhangi bir meyveyi ezip sütün içine katabilirdiniz, ya da sadece şekeri, belki de kahve tozunu. Ama kakaonun tek ihtiyacı süttü. Suyla olmazdı, başka bir “belki”si bile yoktu. Süte muhtaçtı işte, ama süt ona değildi.

Her neyse, zaten bunlar kafa yormaya değmeyecek şeyler. Çünkü olmuyorsa olmuyordur, şarkılar boşa çalıyordur, gözyaşları boşa düşüyordur, boşa hayaller kuruluyordur. Ama olmayacağının bilincinde olmak, ondan kaçmak için uyuduğunda dahi rüyanda göreceğin gerçeğini değiştirmiyordur. Sen çaresizsindir, o süttür, alternatifleri vardır.

Seni küçük bir poşete koyarlar, tezgahın üstünde “lazım olur” diye durursun. Eğer meyveler, kahveler, ya da pasta yapmak için kullanılan malzemeler, kremalar, dondurmalar giderse, seni oradan alacaklardır.

Beklemek zorundasındır. Sen kakaosundur ve, başka çaren yoktur işte.

Yoktur..