Her şeyin güzel olması için ne kadar da uğraşırsın. Televizyon izlersin, internette gezinirsin, kahve içersin, müzik dinlersin, arkadaşlarınla konuşursun, ders çalışmaya çalışırsın. Onu düşünmemek için her şeyi yaparsın, başkalarıyla konuşursun, başkalarını sevmeye çalışırsın, kendine bakmaya başlarsın. Ama olmuyorsa olmuyordur işte. Birden bire ağlamaya başlamak koyar en çok sana. Bu kadar uğraşmana rağmen, bambaşka bir şey yaparken aklına gelmesi ve ağlamaya başlamak… Zaten, kimi kandırıyorsun. Başkalarıyla unutmaya çalıştıkça, daha da derinlere gömüyorsun.

Onun ellerini tutarkenki yüz ifadesini tahmin ediyorsun, onunla konuşurken hangi cümleleri kuracağını, ona baktığında mimiklerinin nasıl değiştireceğini… Yüzüne geldikçe çıldırıyorsun biliyorsun, bu yüzden yüzüne getirmemeye çalışıyorsun. Ama olmuyor, dandik bir dizi, dandik bir film, dandik bir bira şişesi bile suratını hatırlatıyor sana. Geçmiyor, geçemiyor. Bu şey bir türlü bitmiyor.

Az önce bir arkadaşım, “O umursadığı insanlar için her şeyini feda edebilirdi. Senin için de etti bir çok şeyini. Seni umursuyordu, adım gibi eminim” dedi. Bunu neden yazdın, biliyor musun? Çünkü öyle sapık bir noktaya geliyorsun ki, “biri bana böyle yalanlar söylese de inansam” diye bekliyorsun zaten, ve yalan olduğunu bile bile, dibine kadar inanıyorsun. Sen ölüyorsun, yok oluyorsun. O en mutlu günlerini yaşarken… Sen bir hiçe dönüşüyorsun.

Bitiyorsun…

 Bu tür yazıları nasıl bitireceğim konusunda tedirgin kalırım hep. Ama bak, bu sefer, gayet net,

Kimin umurunda olduğunu sanıyorsun?