“Boşversene. O bitti. Sevgilisi var, ve o sen değilsin.”

“Sevgilisi var, ve o sen değilsin.”

“Sevgilisi var.”

“Her sabah, başka bir kızın sırasına düzenli olarak browni ve çikolatalı nesquik bırakıyor. Sadece o kızın gülüşü onu mutlu ediyor, hatta ona göre dünyanın en güzel kızı o. Ellerini tuttuğunda, elini omzuna attığında, sarıldığında, saçlarını kokladığında içinde çok hoş bir şey oluyor. Onu hissediyor, onu çok seviyor. Ama o “Başka bir kız”. Onun gözlerinin içine bakarak ne demek istediğini anlıyor mesela. Onun ne hissettiklerini umursuyor sadece, bu dünyada onun mutluluğundan başka hiçbir şeyi doğru dürüst siklemiyor. İsmini duyduğunda sincap gibi kafasını çeviriyor, kokusunu öyle seviyor ki insan vücudunun kokuları hatırlayamaması ve istediği zaman burnuna getirememesinden sırf bu yüzden nefret ediyor. Doğum gününü, tc kimlik numarasını, okul numarasını, her şeyini ezberledi/ezberleyecek. Doğum gününde bir daha hiçbir zaman alamayacağı kadar güzel bir hediye verecek ona. Hiçbir. Zaman. Alamayacağı. Kadar. Güzel. Bir. Hediye. Verecek.

Tıpkı, senin doğum gününden bir hafta önce sana verdiği hediye gibi. Ama seninki canını yakarken, o kız mutluluktan uçacak belki de.

Hiçbir şey değişmeyecek ve o başkasının sevgilisi.”

“Her şey bu noktada biter. Artık sen gene başladığın yerdesin. Bu kadar uğraştın ama, gene de 0’sın. Sıfırsan, sıfırsın. Bunu o değiştirebilirdi. Ama bunu yapmadı.”

“Seni sevmiyor.”

“Seni sevmeyecek.”

“Sen bir hiçsin.”

“O kıza aşık.”

“Belki bir gün, o yaşarken sen ölmezsin. Acılar akıp gider. Akıp gider..”

“Bitti.”