Gerçekten kalbi kırılmış, gerçekten yalnız bırakılmış, gerçekten hiçbir dayanağı kalmamış olan insanlar, tek bir cümle dahi kuramazlar. Tek bir gözyaşı bile damlamaz gözlerinden. Balkona çıkarlar, bir sigara yakarlar sadece. Soranlara “Yok bi’şey, bu aralar çok yorgunum” derler. Hayatlarındaki tüm amaçlarını yitirmiş insanlar, diğerlerine göre üç katı daha fazla gülerler. Gerçekten bırakılmış, gerçekten üzülmüş insanlar daha çok eğlenirler. Bilsin istemezler dışardakiler içlerinin nasıl kan ağladığını. Onlar güçlü görünür, onlar mutlu görünür de, gece boyunca dışarı bakarak sigarasını içer, birasını içerler. Gıkları çıkmaz içlerinde fırtınalar koparken.. Tek bir kelime etmezler o konuyla ilgili, gözlerini kaçırırlar sadece, başka bir konu açarlar ve gülerler işte.

“Gerçekten” yalnız kalan insanlar anlar benim ne demek istediğimi.

“Gerçekten” yalnız kalan insanlar bu yazıyı okuduktan sonra “Bir sigara yakayım bari.” diyebilirler.

“Kafalarına çok takmaktan” yorulup da, varlarını yoklarını sigaralarına yüklemişlerdir belki de, bilmiyorum.

Zaten gerçekten yalnız olan insanlar anlar sadece birbirlerini.