Öyle bir ihtimal var mı?

Seni üzdüğünde, piçlik yaptığında, sevmediğinde, aldattığında, ağzına sıçtığında, senden nefret ettiğinde, yanında rezil olduğunda, yanlış tanıdığında, gurur yapıp da ondan nefret etme gibi bir ihtimalin var mı?

Senin ağzına sıçsa da, gelip “Merhaba” dediğinde, dünyanın en mutlu insanı olmama gibi bir ihtimal var mı?

Adını duyunca konuyu değiştirecek kadar umursamasa da, tüm insanlık sana “Onu sevme,o böyle, şöyle” diye dil dökse de, bir an hiç beklemediğin bir anda fotoğrafını görünce gözlerinin yaşamaması gibi bir ihtimal var mı?

Ne kadar çok kendini tutuyorsun, “Onlara inanma, ben bu değilim. Lütfen bana zaman ver, gel beni dinle, ama yalvarırım onlara inanma. Hepsi yalan, nolur beni dinle.” dememek için. Ne kadar uğraşıyorsun kendini kanıtlamak için.

Aslında yalnız değilsin.

Çevrende seni mutlu edebilmek için debelenen onca insan varken, onun bir hareketiyle bile dünyanın en mutlu insanı olabilirsin ama, ağzına sıçıyor orospu çocuğu işte. Öyle nefret ediyor, öyle sevmiyor ki, her gün daha fazla sikip atıyor hayatını.

Öyle çok kayboluyorsun ki onsuzlukta, başka birinde aramaya çalışıyorsun teselliyi ama.

Bulamıyorsun işte,

Bulamıyorsun.