Döktüğün gözyaşlarını, karşına aldığın insanları, ona yaklaşmak için yanına aldığın insanları, sadece burnunu sümkürüp yatarak geçirdiğin günleri, hırkasını koklamaya çalışıp kokusunu alamayınca ağladığın zamanların hepsini topla.

Hiçbirine değdi mi?

Onca insan arasında, her gün onun yüzünü aradın. Onun ses tonuna benzeyen her ses tonuna aşık oldun. Yanağındaki benine, burnuna, gözlerine, dudaklarına, kaşlarına, her bir karışına her gün daha çok aşık oldun. Öyle sevdin ki, gözlerinin içine baktıkça senden bir parça eksildi, öyle çok aşıktın ki, ellerine baktıkça, kendi ellerini oraya koyamadığın için ağlamak istedin. Kokusunu öyle bir aldın ki içine, onu bir daha duyar gibi olman 2 saat ağlamana yetecekti.

O ne yaptı?

O sadece mutluydu, o sadece güldü, o sadece bambaşka kızlardan hoşlandı, belki en yakın arkadaşınla konuştu, o seni hep üzdü, o seni üzdükçe mutlu oldu.

Ama sen, öyle aşıktın ki,

İnsanlara dedin ki,

“Ağlayınca gözlerim yeşil oluyor, o öyle çok güzel göründüğüm için ağlatıyor beni hep.”

Di mi?