Bazen birisi öyle bir gidiyor ki, yokluğu içine bile oturamadan, gözyaşlarına bile boğulamadan, ağzın açık kalıyorsun öyle.

Şarkılar bir şey ifade etmiyor, yazılar, kitaplar, filmler, sokakta gördüğün sevgililer, hiçbiri hiçbir şey ifade etmeden geçiyor yanından. Sadece birlikte girdiğiniz mağaza kabini kalıyor geriye, sana hediye ettiği kolye belki de, bazen öyle bir susuyorsun ki hiçbir şey diyemeden. Teselli cümleleri “Unut gitsin” “Onun umurunda bile değil”den öteye geçemediğinde, bazen öyle iyi hissediyorsun ki yalnızlığı, iliklerine kadar, asla bırakmayacağını peşini.

Gözlerini kapatınca kurduğun hayaller, gözlerini açınca olmayacağını beynine beynine sokan insanlarla baş başa kaldığında, ne yapacağını bilmeden içtiğin bira şişeleri bile “Olmaz” diyor gözüne gözüne.

Öyle bir yalnız kalıyorsun ki, elinden tutamıyor kimse. Öyle bir terk ediliyorsun ki hiç sevilmeden, o mutluluktan uçarak yavaş yavaş ulaştığın tepeden, hiç acımadan tepetaklak düşüyorsun.

Ve malesef, yanında kimse olmuyor, seninle beraber düşen taşlardan başka.

Belki bir parfüm, belki bir kolye, belki bir anı o da.