Aralık 2011
10 gönderi
En güvendiğim insanla, öylesine bir oyundaydım, “Yum gözlerini” dedi bana. Karşı koyamazdım, yumdum gözlerimi, sıkı sıkı, tek bir nokta görmeyecek kadar. “Ben aç diyene kadar açma”.
Aylar oldu, tek kelime etmedi.
Açmadım ben de.
En son bir şeylerden emin olmak için açtığımda.
Çok ağlamıştım.
Çok kavga eden, çok bağıran kadın gitmek istemiyordur büyük ihtimalle. Hatanızı anlamanızı ve onun üzerine gitmenizi istiyordur. Bir şeyleri çözmek istiyordur. Gitmek isteyen kadın susar, bavulunu toplar ve gider çünkü, sadece.
Annemden biliyorum.
İstiyorsa gelsin, ağzımı burnumu kırsın.
Ya da şimdi beni alsın, aldatsın, yok etsin.
İsterse ağzıma sıçsın, dalga geçsin, aşağılasın,
Yapabileceği her şeyi yapsın.
Ama en azından bir şey yapsın be!
Bu yokluk, o kadar sıkıcı ki, sanki parmaklarımı kaybetmişim gibi, sanki ellerim yokmuş gibi, sanki bi çöldeymişim ve inlemekten başka bir sik yapamıyormuşum gibi.
Bu yokluk o kadar karamsar ki,...